Zes Wi-Fi 7-meshsystemen getest: welke set presteert het best?

We hebben de volgende meshsets getest: de Amazon eero 7, Asus ZenWiFi BT8, Fritzbox 4690 en Repeater 2700, Mercusys Halo H47BE, TP-Link Deco BE65 en Ubiquiti Unifi Dream Router 7 en Express 7. Voor die laatste overschreden we het door onszelf gestelde budget een beetje omdat de Unifi-kit door extra snelle ethernetpoorten op beide nodes een bijzondere snelheid belooft.

De belangrijkste wifikenmerken die de doorvoersnelheid bepalen, zijn de ondersteunde frequentiebanden en het aantal mogelijke MIMO-streams. Sinds 2021 is naast blokken op de 2,4- en 5GHz-band ook een blok op de 6GHz-band vrijgegeven voor wifi. De 6GHz-band biedt 480 MHz extra spectrum, waar Wi-Fi 7 met een extra breed radiosignaal van 320 MHz tot 23 Gbit/s bruto kan aantikken.

Daarvoor hebben beide kanten van een radioverbinding acht antennes nodig, zodat ze via acht MIMO-streams parallel gegevens kunnen verzenden. Goede routers voor kleine netwerken halen vier (tot 11,5 Gbit/s) streams, eenvoudige komen tot twee (5,76 Gbit/s).
Maar zelfs die zijn al voldoende om laptops en smartphones optimaal te bedienen, omdat dergelijke mobiele apparaten zelf maximaal twee wifi-antennes hebben.
Toch zijn meer streams op de meshknooppunten beter omdat ze dan sneller met elkaar kunnen communiceren en meerdere clients parallel kunnen bedienen via multi-user MIMO (MU-MIMO uit Wi-Fi 5). Afgestemd op de snelheid van de ver­binding moeten meshnodes voor vaste clients of een kabelverbinding onderling ten minste twee ethernetpoorten hebben met maximaal 2,5 Gbit/s.

Bij de eerste Wi-Fi 7-tests zagen we op applicatieniveau immers al pieken tot meer dan 4 Gbit/s netto wanneer een met Wi-Fi 7 compatibele laptop op de 6GHz-band was verbonden met het wifibasisstation. Als een meshnode geen 6GHz-module bevat, maakt hij een groot deel van de Wi-Fi 7-prestatiebelofte niet waar. Mesh zonder 6 GHz laat ook veel spectrum on­­benut.

Dat ontneemt je de kans om in dicht­bevolkte gebieden met Wi-Fi 6E- en Wi-Fi 7-compatibele clients de drukte op de 2,4- en in toenemende mate ook de 5GHz-band te vermijden.

Wat het nog moeilijker maakt, is dat bij de test alleen de systemen van Fritz en Ubiquiti op de 5GHz-band uitweken naar de hoge radiokanalen vanaf 100 en zo beter gebruik maakten van het beschikbare spectrum (Dynamic Frequency Selection, DFS). Ondanks automatische kanaalkeuze bleven de andere bij meerdere pogingen altijd in het onderste blok (kanaal 36 tot 48 respectievelijk 36 tot 64 bij 160 MHz signaalbreedte), wat de drukte daar verder verergert.

Omdat niemand bij het kopen van een nieuwe router meteen alle oude apparaten wil gaan vervangen, zorgen de ontwikkelaars van de wifinormen ervoor dat de sys­temen achterwaarts compatibel met elkaar blijven: een Wi-Fi 7-basisstation zal ook oudere apparaten van een draadloos netwerk kunnen voorzien. Daarbij mogen echter geen nuttige functies van oudere standaarden verloren gaan.

We hebben dat gecontroleerd door de beacons te analyseren. Elk wifibasisstation (accesspoint) zendt die ze aanwezigheidssignalen ongeveer tien keer per seconde uit, zodat clients ze kunnen vinden. Daarin definieert het in talrijke parameters (Information Elements, IE) welke ken­merken van de verschillende wifigeneraties het ondersteunt.

Bij de eero 7-set van Amazon hebben we vastgesteld dat de met Wi-Fi 6 geïntroduceerde Spatial Reuse-functie BSS Coloring was gedeactiveerd. In gebieden met veel netwerken maakt Spatial Reuse het mogelijk dat apparaten van een netwerk uitzenden, ook al vindt er op dat moment een transmissie plaats in het naburige netwerk op dezelfde frequentie. Zo kan het spectrum efficiënter gebruikt worden, vergelijkbaar met hoe meerdere groepjes mensen op een groot feest dat doen. Het voordeel: het eigen netwerk presteert gemiddeld beter.

Wat de Wi-Fi 7-functies betreft, waren er geen verrassingen: alle kits ondersteunen Multi-Link-Operation (MLO), maar soms moet dat eerst handmatig worden geactiveerd. De uitzondering: bij de Fritz-set kan alleen de repeater MLO gebruiken omdat de router op de 2,4GHz-band alleen met Wi-Fi 6 communiceert.

De voor mobiele apparaten belangrijke MLO-variant eMLSR vonden we overal, MLO tussen de nodes (MLMR) ook, maar de eveneens voor mobiele apparaten belangrijke, ten opzichte van de TWT van Wi-Fi 6 verbeterde energiebesparings­functie Restricted Target Wait Time (R-TWT) zagen we slechts bij de helft van de geteste kits (Amazon, Mercusys, TP-Link).

Idealiter moet een meshnode ook de oude router kunnen vervangen, wat energie bespaart. Daarom hebben we ook getest hoe goed de apparaten via een extern modem werken op zowel koper (DSL) als glasvezel (GPON). Als je de huidige router wil of moet blijven gebruiken, kun je bijna alle meshkits ook als wifivervanger aansluiten en in de accesspoint­modus zetten.

Een app om te configureren met je smart­phone is wel handig, maar met een browser is het sowieso al makkelijker om lange wachtwoorden in te voeren met een fysiek toetsenbord. Bovendien bieden apps vaak alleen de meest noodzakelijke instellingen voor internettoegang, waardoor essentiële functies, die fabrieksmatig uitgeschakeld zijn, soms niet kunnen worden ingeschakeld.

Met een browser zijn normaal ge­­sproken alle instellingen te zien, behalve bij Mercu­sys en TP-Link: hun webinterfaces dienen voornamelijk als statusweergave en staan slechts enkele ingrepen toe, zoals firmware-upgrades, tijdinstellingen, rebooten en het (de)activeren van afzonderlijke frequentiebanden.

Als je VLAN-tagging nodig hebt, is dat te vinden in het menu met internetinstellingen via een optie zoals ‘geavanceerd’ of ‘handmatig ISP-profiel’,

Het moderne internetprotocol IPv6 is voor de meeste fabrikanten, zelfs 13 jaar na de introductie, nog steeds ‘nieuw’. De wizards van vier van de zes systemen vroegen bij het instellen niet eens of ze IPv6 moesten activeren.

Zelfs als dat handmatig wordt gedaan, blijft het lastig als apparaten in het eigen netwerk permanent van buitenaf bereikbaar moeten zijn. Bij bijna alle kits kunnen poorten in de IPv6-firewall worden vrijgegeven, maar dat wordt vaak verkeerd geïmplementeerd.
Meestal mislukken dergelijke vrijgaven al omdat de routers alleen het invoeren van een volledig globaal adres toestaan of het eerste adres overnemen dat door het doelapparaat wordt gezien.

Het host­gedeelte daarvan – de laatste 64 bit van het IPV6-adres, ook wel interface-identificatie (IID) genoemd – is doorgaans echter vergankelijk, namelijk wanneer Privacy Extensions voor meer privacy geactiveerd zijn. Na enige tijd, meestal een paar uur, verloopt het tijdelijke adres en werkt de vrijgave niet meer. In de praktijk stellen hosts ook een globaal adres met een constante IID in, maar gebruiken ze dat niet voor uitgaand verkeer.

De permanente IID kan in het ideale geval als vrijgavedoel in de router worden ingevoerd. Als de provider bij het opnieuw verbinden een andere IPv6-prefix toewijst, kan de router dat combineren met de opgeslagen IID tot een volledig globaal IPv6-adres.

Het eenvoudig selecteren van de bestemming uit een lijst met bekende apparaten werkt alleen betrouwbaar als DHCPv6 in het interne netwerk geactiveerd is. Maar dan stellen sommige hosts geen tijdelijke adressen meer in. Bij Ubiquiti kon een dienst als HTTPS of SSH met het doeladres ::/0 in ieder geval voor het hele interne netwerk worden vrijgegeven. Maar meestal wil je alleen afzonderlijke apparaten toegankelijk maken vanaf het IPv6-internet, zodat die aanpak voor sommigen een te groot gat slaat.

De enige routerfabrikant bij deze test die IPv6 grondig geïmplementeerd heeft, is Fritz – voorheen AVM. De DynDNS-dienst myfritz.net van Fritz biedt zelfs hostvermeldingen, zodat meerdere apparaten in het (draadloze) netwerk onder individuele namen van buitenaf bereikbaar kunnen worden gemaakt.

IPTV via multicast (MC-IPTV) biedt inmiddels geen grote efficiëntievoordelen meer ten opzichte van HTTP-streaming via Anycast met gedistribueerde servers. Daarom hebben we nu voor de laatste keer getest of de routers en repeaters multicaststreams via unicastconversie (MC2UC) bruikbaar naar het wifinetwerk verzenden.

Het doorsturen in accespointmodus achter een router werkte bij de test op alle apparaten, met uitzondering van de Amazon eero 7 en de Asus Zen-WiFi BT8. Via een DSL-modem lukte dat alleen met de Fritzbox en de Dream Router van Ubiquiti.

Voordat we naar het wifi gingen kijken, hebben we met de netwerkbenchmarktool iperf3 gemeten hoe snel de als router gebruikte meshnodes de gegevens tussen internet en het interne netwerk ver­werken.

Want wat al te traag in het ethernet­netwerk aankomt, kan via wifi niet sneller worden. Wat betreft de NAT-prestaties liet geen enkel apparaat zwaktes zien. De doorvoersnelheid lag altijd dicht bij de ‘wire speed’, dus de maximale snelheid die mogelijk is via de snelle ethernetpoorten.

Wat de draadloze verbinding betreft, hebben we eerst gemeten hoe snel gegevens tussen de routernode en een Dell XPS 13 (model 2024) Wi-Fi 7-laptop met Intel BE200-wifimodule overgedragen werden.

Dat gebeurde over drie afstanden (twee meter in dezelfde ruimte, vier meter door een stenen muur, 20 meter door meerdere muren), meerdere keren voor beide transmissierichtingen en – indien mogelijk – afzonderlijk voor de drie radiofrequentiebanden. Het resultaat is het gemiddelde van downstream (basis op laptop) en upstream (tegenrichting).

Over de afstand van 20 meter hebben we bovendien in vier uitlijningscombinaties gemeten omdat de apparaten nooit in alle richtingen even goed zenden. Zo ontstaat een snelheidsrange, waarvan we de hoogste waarde beoordelen.

Bij de volgende stap kwam de repeaternode erbij en hebben we gemeten hoe goed de meshapparaten onderling communiceren, oftewel wat de backbone- of backhaul-doorvoer oplevert. Die bepaalt namelijk hoe snel de gegevens bij de derde stap nog eens zes meter verder door schuine, dikke muren naar de laptop gingen.

Als laatste hebben we gecontroleerd of een kabelverbinding tussen router en repeater de doorvoersnelheid verhoogt. In dat geval hoeven de gegevens namelijk alleen op het laatste stuk door de lucht te worden verzonden, waardoor het radiospectrum minder lang wordt belast en hopelijk meer dan de backbone wordt versneld. Daarmee worden de laatste zes meter tussen de repeater en de laptop de lakmoesproef.

De chique Orbi-kit van Netgear haalde in 2024 bijvoorbeeld wel een netto doorvoersnelheid van maar liefst 2 Gbit/s op de backbone, maar de repeater kon daar met iets meer dan 200 Mbit/s slechts een fractie van doorgeven.

Met een netwerkkabel tussen router en repeater werd dat toch nog 360 Mbit/s, dus bijna het dubbele. Ook nu moeten we constateren dat het de moeite waard is om kabels te leggen: de Amazon eero 7, Asus ZenWiFi BT8 en de Fritz-combinatie profiteerden daar merkbaar van (zie de tabel).

Voor de backbone-doorvoersnelheid verwachtten we voor een goed cijfer minimaal 500 Mbit/s, dus de helft van wat een gigabit-internetverbinding levert. Een ‘zeer goed’ is het resultaat vanaf 1000 Mbit/s, ‘slecht’ minder dan 250 Mbit/s.
Over de router-repeater-keten heen moest de clientdoorvoer op het 26-meterpunt minimaal 100 Mbit/s halen voor een ‘voldoende’ en tussen de 200 en 300 Mbit/s voor een ‘goed’.

Op het gebied van energie-efficiëntie staan de wififabrikanten voor een dilemma: als ze hun meshkits voorzien van een radiomodule voor de 6GHz-band, komt dat de prestaties ten goede, maar neemt het energieverbruik met naar schatting één tot twee watt per node toe.

Hetzelfde geldt voor de ethernet­poorten: een verbinding met 1000 Mbit/s verbruikt met ongeveer 0,3 watt minder energie dan een verbinding met 2500 (circa 1,2 watt) of zelfs 10.000 Mbit/s (2 tot 3 watt).

Ondanks die systeemgebonden verschillen hebben we het idle verbruik beoordeeld, omdat dit bepaalt met hoeveel euro een meshkit de jaarlijkse elektriciteits­rekening opdrijft.

Alleen de zuinige Amazon-kit haalde minder dan 10 watt voor het systeem en daarmee een ‘zeer goed’.
De Fritz-meshset haalde een goed cijfer voor maximaal 15 watt door af te zien van 6GHz-band. De rest lag daarboven. We hebben gemeten met een 2,5Gbit/s-link op de internetpoort van de routernode en zonder ethernet op de repeater, omdat dat de meest zuinige opstelling is wanneer de clients alleen via wifi verbinding maken met internet.

De ideale Wi-Fi 7-meshkit heeft de geavanceerde functies en gebruiksvriendelijkheid van een Fritzbox, de wifiprestaties van de TP-Link Deco-kit, de poorten van de Ubiquiti Dream Router 7, het lage energieverbruik van de Amazon eero 7 en de prijs van de Mercusys-set. Maar je moet minstens één compromis sluiten.

Als je ‘alleen maar internet’ via Wi-Fi 7 voor weinig geld wilt, dan zit je bij deze test met de Mercusys-kit goed en krijg je zelfs wifi op alle drie de frequentiebanden. De Amazon eero 7 is slechts iets duurder en heeft een smarthomehub met ZigBee, maar ziet af van de 6GHz-band. Als je hogere eisen stelt aan de functionaliteit, kun je bij de rest kijken en kiezen op basis van de aangeboden opties.

Ernst Ahlers en Alieke van Sommeren