Goedkope bluetooth koptelefoon tot 60 euro: 9 modellen getest

Marco den Teuling
0

Inhoudsopgave

Kabels zijn helemaal passé, al is het maar omdat bij veel smartphones een hoofdtelefoonuitgang ontbreekt. Ondertussen heb je al een goedkope bluetooth koptelefoon vanaf 25 euro. Is dat ook wat?

Er zijn maar weinig apparaten waarbij een kabel zo in de weg zit als bij een koptelefoon. En dat geldt zeker voor als je onderweg bent. Keer op keer hangt zo’n kabel voor je gezicht, raakt hij in de knoop of blijft hij weer ergens achter hangen. Een redactielid heeft wel eens de hoofdtelefoonuitgang van zijn smartphone gesloopt doordat de kabel van de hoofdtelefoon in de trein achter een armleuning bleef hangen. Met draadloze koptelefoons heb je daar allemaal geen last van.

Gelukkig hoeft genieten van snoer­loos naar muziek luisteren niet duur te zijn: voor 25 euro heb je immers al een goedkope bluetooth koptelefoon. Voor deze vergelijkende test hebben we dan ook met name de goedkopere modellen uitgekozen. Wie geeft er graag 300 euro uit aan een luxe hoofdtelefoon om die vervolgens op te zetten op het strand, in de tuin of bij het sporten?

We hebben negen modellen goedkope bluetooth koptelefoon van maximaal 60 euro getest. De meeste modellen in deze test zijn echter een stuk goedkoper. Daarbij hebben we gekeken naar populaire modellen bij verschillende prijsvergelijkingssites. Het gaat om hoofdtelefoons die over het hoofd gedragen worden, waarbij zes modellen tegen het oor liggen (on-ear) en drie modellen de oren omsluiten (over-ear). Bovendien beschikken ze allemaal over een ingebouwde microfoon, je wilt je hoofdtelefoon immers niet af moeten zetten als je gebeld wordt.

Met uitzondering van de JBL JR300BT hebben ze allemaal bedieningsknoppen om mee te pauzeren, een nummer vooruit of terug te springen en om het volume aan te passen. Als dat zo uitkomt, kun je ze ook met een 3,5mm-audiokabel aansluiten – behalve de JBL, Sony en Philips dan. Dat is handig voor als de accu een keer leeg is.

Geluidskwaliteit

Bij prijzen tussen 25 en 75 euro verwachtten we natuurlijk geen hifi-kwaliteit. We werden echter wel positief verrast door het geluid van de hier geteste modellen: de meeste hoofdtelefoons zijn niet alleen geschikt voor podcasts, maar je kunt er echt lekker mee naar muziek luisteren. Alleen de meest goedkope bluetooth koptelefoon in de test (de Aita BT809 van 25 euro) viel qua geluid echt af. Ze bieden allemaal een aardig basfundament, wat je zeker niet kunt zeggen van de goedkope oordopjes die zich in de loop der tijd ergens in een la ophopen.

Het geluid is niet alleen door drie testers met eigen oren beoordeeld, maar ook kunstmatig: met het EARS-testhoofd van Minidsp hebben we het frequentieverloop getest. Als referentiemodel gebruikten we een erg neutraal klinkende Sennheiser HD 600. Die hoort met een prijs van circa 280 euro echter wel in een heel ander prijssegment thuis – en heeft een kabel.

Hoofdtelefoons met een kabelaansluiting hebben meestal een impedantie van 32 ohm. Daarmee werken ze probleemloos samen met mobiele apparaten met een lage uitgangsimpedantie – zoals smartphones. Fabrikanten vermelden op de verpakking vaak het frequentiebereik en de diameter van de drivers. Die waarden zeggen echter weinig over het geluid, zeker omdat dit ook erg afhankelijk is van de polstering en hoe de hoofdtelefoon past. Sluit de hoofdtelefoon bijvoorbeeld je oren niet goed af, dan wordt de basweergave minder.

Om daar maar eens een voorbeeld van te geven: van de hoofdtelefoons in de test vonden de testers de bas bij JBL het beste, terwijl dat een hoofdtelefoon is met drivers van slechts 32 mm, maar die wel flink op het hoofd klemt. Omdat iedereen andere oren en een andere hoofdvorm heeft, zou je een hoofdtelefoon eigenlijk dan ook eerst moeten uitproberen voor je hem aanschaft.

Geteste modellen

Aita BT809

Aita BT809

Dat de Aita BT809 met afstand het goedkoopste apparaat in de test is wordt helaas meteen duidelijk als je hem ziet. Het ding ziet eruit alsof het op de kermis uit een grabbelbak is gehaald met zijn goedkoop klepperend plastic.

Heel typisch voor entertainmentapparatuur uit China zijn de haast absurd aandoende extra functies. Terwijl het geheugenkaartslot voor microSD nog nuttig zou kunnen zijn (dan kun je mp3’s luisteren tijdens het sporten zonder dat je daarvoor je smartphone mee hoeft te nemen), keken we toch wel hoofdschuddend naar de ingebouwde radiofunctie. Het lukte maar niet om ook maar één enkele zender met een draaglijke kwaliteit te kunnen ontvangen. Als het even wel zonder kraken lukte, was een heel kleine hoofdbeweging alweer genoeg om daar een eind aan te maken.

Ook de geluidskwaliteit is met afstand het minst van alle geteste hoofdtelefoons: het basgeluid is eentonig, het midden te dof en het hoog erg blikkerig. Telefoon­gesprekken waren wel verstaanbaar, maar klonken bij beide gesprekspartners gedempt.

Er is gelukkig nog wel een lichtpuntje over deze goedkope bluetooth kop­telefoon te melden: de bluetooth­verbinding was een van de stabielste verbindingen in deze test en ging ook door meerdere wanden en deuren heen. Daarnaast klonken de Engelse notificaties met het Chinese accent erg charmant.

Pluspunten

  •  microSD-slot

Minpunten

  •  goedkoopste afwerking
  • erg slechte geluidskwaliteit

Bekijk deze koptelefoon

Fresh'n Rebel Caps

Fresh'n Rebel Caps

Het is duidelijk dat de Caps-hoofdtelefoon zijn oorsprong niet in de elektronicabranche heeft, maar in de modebranche. Dat is misschien niet verkeerd als je eens goed kijkt naar die ouderwetse ontwerpen van traditionele elektronicafabrikanten. Een beetje een frisse wind kan dan waarschijnlijk ook geen kwaad. En ook al zullen liefhebbers van traditie niet zo weg zijn van de kleuren (zoals Peppermint, Cupcake en Army) en het donzige uiterlijk, het draagcomfort is objectief gezien echt uitstekend. Zoals een kritische collega aangaf: ‘Dat zit echt wel lekker, een beetje zoals oorwarmers in de winter’. De hoofdtelefoon nestelt zich inderdaad comfortabel over je oren en hij zit prettig op kleine en grote hoofden. De duidelijk voelbare bedieningsknoppen zijn blind te bedienen. De demping is wel behoorlijk groot, maar niet zo sterk als bij de JBL T450BT.

De geluidskwaliteit krijgt echter niet meer dan een voldoende. De bas dreunt wel lekker door, maar is daarbij ook een tikje vervormd. Maar vooral het midden en het hoog klinken een beetje dof. Bovendien geven de Caps de details niet zo goed weer als de betere hoofdtelefoons in deze test. Muziek klinkt alles bij elkaar genomen wat modderig. Een ander minpunt zijn de terugkerende bluetooth-haperingen, bijvoorbeeld als je op de fiets je smartphone in je broekzak stopt. Ook voor bellen is deze hoofdtelefoon niet ideaal: je eigen stem is voor de ander vaak onverstaanbaar.

Pluspunten

  • draagt erg lekker
  • goed design en ergonomie

Minpunten

  • ietwat modderig geluid

Bekijk deze koptelefoon

JBL JR300BT

JBL JR300BT

Alleen al qua uiterlijk valt de JBL JR300BT uit de toon: het testmodel was opvallend blauw-oranje, en hij is er ook in roze en blauw-paars. Het speelgoed-achtige design is geen toeval, het model is speciaal gericht op kinderen vanaf drie jaar. Ook de techniek is op kinderen gericht: de hoofdtelefoon levert een maximaal geluidsniveau van 85 dB. Dat is zinvol om het gevoelige gehoororgaan te beschermen.

In tegenstelling tot de andere hier geteste hoofdtelefoons heeft de JR300BT naast een aan-uitknop en een bluetoothknop geen andere bedienings­elementen. Maar je kunt oproepen wel aannemen door op de bluetoothknop te drukken. Een microfoon om mee te bellen is net als bij de andere apparaten ingebouwd. Als headset is het apparaat echter alleen bruikbaar in geval van nood. Je gesprekspartner hoort alleen een heel ijle stem, bijna alsof je door zo’n kindertelefoon praat van conservenblikjes met een draad ertussen.

Maar als je muziek of podcasts afspeelt, klinkt de JR300BT wel verrassend volwassen: het laag, midden en hoog klinken ongeveer zoals ze zouden moeten klinken. Je moet het alleen doen met dat maximale geluidsvolume, dat echter meer dan voldoende is om stemmen of zang goed te verstaan. Met 105 gram is deze JBL-hoofdtelefoon met afstand het lichtste model. De JR300BT paste ook op de volwassen hoofden van onze testers. Door het felle design moet je misschien wel van een beetje extravagant houden.

Pluspunten

  • geschikt volume voor kinderen
  • fatsoenlijk geluid

Minpunten

  • geen bedieningsknoppen

Bekijk deze koptelefoon

JBL T450BT

JBL T450BT

Dit is echt een voorbeeld van under­statement: de JBL T450BT heeft op zich geen enkel opvallend design­element, maar het prettig onopvallende ontwerp is maar 149 gram licht. De bedieningsknoppen kun je makkelijk op de tast vinden.

Ook qua geluid beviel de JBL-hoofdtelefoon ons uitstekend. Alle testers waren het erover eens dat de JBL samen met de Skullcandy Grind het beste geluid had van alle geteste hoofdtelefoons. We waren vooral onder de indruk van het afgemeten, veerkrachtige en rake basgeluid. Als je nog oplettender naar details gaat luisteren, klinkt de JBL T450BT in het hoog zelfs nog iets preciezer dan de Grind. Maar daarbij gaat het echt om minimale verschillen.

Ook op andere punten valt er weinig aan te merken op het met 40 euro wel erg voordelige apparaat. De bluetoothverbinding werkt zonder uitvallers en het draagcomfort is erg prettig. De accuduur van 12 uur is goed. De oorkussens zitten wel vrij strak op je oren, waardoor het geluid van buiten sterker gedempt wordt dan bij de andere hoofd­telefoons. We vermoeden dat die sterke klemming mede bijdraagt aan de goede basweergave.

Wat goed klinkt, kan in het verkeer echter gevaarlijk zijn. Daarom zouden we zeker niet aanraden om de JBL op de fiets te dragen of als je je in het verkeer begeeft. Als je hem daarbij toch opzet, zorg dan dat een van je oren niet helemaal wordt bedekt, zodat je ander verkeer kunt horen aankomen.

Pluspunten

  • goed geluid
  • zit prettig

Minpunten

  • schermt erg af

Bekijk deze koptelefoon

Motorola Pulse Escape

Motorola Pulse Escape

Te veel van alles, dat is wellicht een treffende omschrijving voor deze Motorola-hoofdtelefoon. Dat begint meteen al bij het uiterlijk. Het apparaat is buitensporig groot, misschien in nabootsing van de populaire (en net zo lompe) Beats-hoofdtelefoons. In plaats van de ‘B’ van Beats staat bij dit monster echter de ‘M’ van Motorola op de beide oorschelpen. Met 192 gram is de Pulse Escape de op één na zwaarste hoofdtelefoon in deze test. Desondanks zit hij wel goed en houdt hij vrij veel omgevingsgeluid tegen.

Je schakelt de hoofdtelefoon niet in met een duidelijk herken­bare aan-uitknop, maar door beheerst op de behuizing te drukken. Ook de bedieningsknoppen zijn uitgevoerd als drukgevoelige toetsen in de buitenrand van de rechter oorschelp. Je moet dus op bepaalde posities drukken om een nummer te skippen of het geluidsvolume te regelen. In de praktijk kraken de schakelaars niet alleen vervelend in je oor, maar werken ze ook onbetrouwbaar.

Bij het geluid overdrijft Motorola eveneens. De bas is oververtegenwoordigd, het midden en het hoog zijn modderig en muf. Veel nummers klinken als een geluidsbrij, bijvoorbeeld Tomboy van Princess Nokia. Nu is dat misschien niet bepaald een perfect geproduceerde of gemixte track, maar op andere hoofdtelefoons klinkt het duidelijk beter.
De bluetooth-verbinding werkt in ieder geval betrouwbaar stabiel en telefoongesprekken klinken oké, maar wel een beetje dof.

Pluspunten

  • zit prima, schermt flink af

Minpunten

  • te veel bas, muf hoog
  • onbetrouwbare knoppen

Bekijk deze koptelefoon

Panasonic RP-BTD10E-K

Panasonic RP-BTD10E-K

Dit is het duurste apparaat in deze test – op flinke afstand gevolgd door de Philips Flite en Skullcandy Grind. Maar dat zie je er niet aan af. Hij oogt goedkoop en een beetje gammel. Zowel op grote als op kleine hoofden zit hij niet echt stabiel. Bovendien kunnen mensen met weinig hoofdhaar afketsen op de hoofdbeugel, in letterlijke zin, want die is niet gepolsterd.

Erg positief is de ondersteuning voor AptX. Als enige apparaat in de test ondersteunt deze RPT-BD10E die codec. AptX comprimeert het draadloos doorgestuurde geluid minder sterk dan de bij bluetooth gebruikelijke SBC-codec. Daarvoor moet het mobiele apparaat waarmee je hem verbindt echter ook AptX ondersteunen. Veel Android-telefoons doen dat al, maar Apple-apparaten niet. Die gebruiken behalve de standaard bluetoothcodec SBC ook AAC, maar daar kan de Panasonic-hoofdtelefoon weer niet mee overweg.

Helaas helpt een betere geluidsoverdracht niet als de algehele geluidskwaliteit niet in orde is. Je kunt met de Panasonic prima muziek luisteren, maar het ontbreekt de bas aan overtuigingskracht. Bovendien beviel de weergave van het midden ons niet helemaal, dat klinkt te sissend. De bluetooth­verbinding valt vaak uit, bijvoorbeeld als de smartphone in je kontzak zit. Er zijn ook positieve punten: de bedieningsknoppen zijn blind te bedienen en de accu houdt het 35 uur uit.

Pluspunten

  • AptX-codec

Minpunten

  • zit onstabiel
  • zwakke bas, sissend hoog

Bekijk deze koptelefoon

Philips Flite SHB4805DC

Philips Flite SHB4805DC

Deze hoofdtelefoon is ongelooflijk klein en licht. Het is een over-ear hoofdtelefoon, dus moet hij over de oren vallen, maar dat was bij onze testers maar de halve waarheid. Op zijn minst de oorlellen staken buiten de oorschelpen uit. Dat deed verder geen afbreuk aan het draagcomfort, maar een van de testers had kritiek op de enigszins harde polstering – ook al heeft ­Philips het zelf dan wel over ‘zachte oorkussens’.

Wat de geluidskwaliteit betreft bevindt de SHB4805DC zich bovenin het middenveld. De bas is wat dunner dan bij de concurrentie, maar omdat het klankbeeld wel redelijk gebalanceerd is, is het toch mogelijk om met plezier naar muziek te luisteren. Deze hoofd­telefoon laat het hoog mooi trans­pa­rant uitkomen. De accuduur is met 14 uur in orde – wat ook aardig dicht in de buurt komt van de beloofde 13 uur. Als de accu leeg is, kun je hem met de Fast Charge-techniek van Philips in vijf minuten laten opladen voor weer één uur muziek.

Bij het bellen is de kwaliteit van het geluid voor de beide gesprekspartners goed te noemen. De verstaanbaarheid was bij de test bijna even goed als die van de Sony WH-CH500, wat toch wel onze favoriet is wat de belkwaliteit betreft.

De bluetoothverbinding was in de meeste situaties stabiel. Als de smartphone in de linker kontzak zat, was er incidenteel een onderbreking.

Pluspunten

  • licht, zit lekker
  • goede belkwaliteit

Minpunten

  • beetje weinig laag

Bekijk deze koptelefoon

Skullcandy Grind

Skullcandy Grind

Zelden horen we op onze redactie opmerkingen over het fraaie design van een te testen apparaat. Bij het testen van de Skullcandy Grind kregen we echter regelmatig opmerkingen over die ‘chique hoofdtelefoon’. Ook al is de met leer beklede beugel een kwestie van smaak, in tegenstelling tot bij veel concurrenten zie je dat er bij de Skullcandy Grind goed is nagedacht over het design. Hij is er ook in het wit en blauw en nog wat andere uitvoeringen.

Ook qua ergonomie valt er eigenlijk niets te klagen. De hoofdtelefoon zit prettig en stabiel en is bovendien goed afgewerkt. Ook transpiratie op de oorkussens deed daar in de praktijk niets aan af.

Qua geluid staat hij samen met de JBL T450BT aan de top van het klas­se­ment van de hier geteste hoofdtelefoons. Hij heeft een goed laag en een gedetailleerde klank, en ook het hoog gaat de Skullcandy goed af – maar het geluid is al met al misschien wel iets meer sissend dan bij de JBL.

Omdat hij in beide richtingen weinig afschermt, is de Grind beter geschikt voor op de fiets dan in het openbaar vervoer. Bij bescheiden volume kun je het verkeer nog horen, maar medereizigers kunnen mee genieten van je muziek als je die iets harder zet. Een beetje vervelend is wel dat je de acculading op geen enkele manier kunt controleren. Pas als het bijna te laat is, gaat er een rood waarschuwingslampje branden.

Zoals bij veel hoofdtelefoons is de bluetoothverbinding in specifieke situaties ietwat instabiel, bijvoorbeeld als de smartphone in je linker kontzak zit.

Pluspunten

  • zit erg lekker
  • goed geluid

Minpunten

  • incidentele bluetooth-hapering

Bekijk deze koptelefoon

Sony WH-CH500

Sony WH-CH500

De Sony-hoofdtelefoon is op zich niet bepaald slecht afgewerkt, maar voor een product van deze bekende Japanse fabrikant wel een beetje onzorgvuldig. Sony heeft bijvoorbeeld bezuinigd op de polstering van de hoofdbeugel, wat op een gladde schedel onprettig kan aanvoelen. De hoofdtelefoon zit aangenaam strak op de oren, maar schermt niet zo goed af als bijvoorbeeld de JBL T450BT.

Het geluid is net zo min opdringerig als het uiterlijk. Je krijgt een keurig, niet overdreven laag en een helder midden en hoog. De Sony klinkt bijna even goed als de ‘koplopers’ van JBL en Skullcandy, maar die bieden over het geheel genomen toch wel wat voller klankbeeld.

De bedieningsknoppen op de hoofdtelefoon zijn een beetje lastig op de tast te vinden, maar na wat oefening kun je ze blindelings bedienen. Ook wat de gesprekskwaliteit bij het bellen betreft hebben we niets te klagen, het apparaat bood tijdens de test zeker de beste verstaanbaarheid. Echt geweldig is wel de lange accu­duur. De CH500 houdt het maar liefst zo’n 42 uur vol.

Oorspronkelijk zouden we ook de MDR-ZX330BT van Sony in deze test meenemen, maar die leek uiteindelijk toch wel te veel op deze CH500. Het enige verschil is dat de accuduur twee uur langer is en bedieningsknopjes wat priegeliger zijn.

Pluspunten

  • zit erg prettig
  • prima geluid
  • lange accuduur

Bekijk deze koptelefoon

Een uitgebreide tabel met testresultaten vind je in c’t 11/2018.

Goede accu's

We zijn ook positief verrast door de accu­duur. Als je bijvoorbeeld elke werkdag een uur in het openbaar vervoer naar muziek luistert, kun je bij de geteste modellen wel een hele week doen met één accu­lading. Hekkensluiter is daarbij (weer) de Aita BT809 met een accuduur van 6 uur, maar alle andere apparaten halen minstens 12 uur. De Sony en Panasonic houden het zelfs 42 respectievelijk 35 uur vol.

Die accuduur hebben we overigens gemeten met een mix van muziek en audioboeken, op een geluidsniveau van 80 decibel. Verbazingwekkend is dat alle hoofdtelefoons op één na het langer volhouden dan de fabrikant opgeeft. Alleen de goedkoopste hoofdtelefoon, de Aitia, haalt maar 6 in plaats van de door de fabrikant genoemde 8 uur. Sony spant de kroon met zijn WH-CH500: in plaats van de opgegeven 20 uur – op zich al zeker acceptabel – hield die hoofd­telefoon het dubbel zo lang vol.

Maar hoe weet je nu of je hoofd­telefoon weer opgeladen moet worden? Geen van de apparaten heeft een traditionele batterij-­indicator, in plaats daarvan moet je de accucapaciteit aflezen terwijl de hoofdtelefoon verbonden is met je mobiele apparaat. Dat werkt automatisch bij iPhones en iPads, die tonen de accu­capaciteit op de statusbalk en naar wens in de ‘Accu’-widget. Bij Android-toestellen wordt de resterende accuduur getoond in het bluetoothscherm. Alleen bij de verder zeer geslaagde Skullcandy Grind ontbreekt deze functie, hij geeft de accu­status niet door. Je kunt die ook niet controleren door een knop op de hoofdtelefoon in te drukken.

Er is nog meer positiefs te melden: het pairen via bluetooth werkte zonder uitzondering bij alle testapparaten probleemloos en snel, zowel met Android als met iOS. Sommige fabrikanten beloven een nog snellere koppeling via NFC: je hoeft dan alleen de hoofdtelefoon bij je smartphone te houden om de blue­toothverbinding tot stand te brengen. Eigenlijk is die functie overbodig: of je de hoofd­telefoon nu handmatig in de pairing-­modus zet (meestal door het lang indrukken van de aan-uitknop) of dit via NFC doet, maakt volgens ons weinig verschil. Je hoeft dat per slot van rekening maar één keer te doen. Als dat eenmaal gebeurd is, maken de hoofdtelefoon namelijk automatisch verbinding met je smartphone zodra je hem inschakelt.

Omdat het gaat om allround-hoofdtelefoons voor onderweg, hebben we natuurlijk ook goed gekeken naar de degelijkheid voor dagelijks gebruik. Zijn de bedieningsknoppen blind te bedienen? Hoe is de verstaanbaarheid bij het bellen? Maar vooral: kun je de hoofdtelefoon ook urenlang comfortabel dragen om de hele dag met muziek door te komen? De resultaten staan bij de opmerkingen bij de afzonderlijke modellen.

Noise-cancelling?

Een beetje merkwaardig zijn de reclamekreten van sommige fabrikanten die het doen voorkomen of de hoofdtelefoons voorzien zijn van noise-cancelling. Motorola heeft het bij de Pulse-Escape-hoofdtelefoons over ‘noise insulation’, en de Caps van Fresh’n Rebel zouden volgens de website door ‘de gesloten oorschelpen omgevingsgeluiden in treinen, vliegtuigen en auto’s tegenhouden’. In feite komt het erop neer dat de geteste apparaten allemaal (zoals de meeste goedkope hoofdtelefoons) een gesloten constructie hebben en daardoor puur mechanisch het omgevingsgeluid deels buitensluiten. Dat heeft niets te maken met een actieve noise-cancelling.

Bij de test viel bovendien op dat de demping niet alleen afhangt van de constructie, maar ook heel duidelijk van hoe sterk de hoofdtelefoon op de oren klemt. Natuurlijk wil ook niet iedereen omgevingsgeluid buitensluiten. Deze goedkope modellen wil je misschien juist gebruiken op de fiets of tijdens het sporten, waarbij je je omgeving niet kunt negeren. Des te meer het omgevingsgeluid wordt buitengesloten, des te groter het risico op ongelukken, of dat nu in het verkeer is of op de sportschool.

Het gebruik van hoofdtelefoons op de fiets is natuurlijk riskant en het is in Nederland en in België een grijs gebied. In andere Europese landen (zoals Duitsland) staat duidelijk in de wet dat het verboden is. Door de sterke demping zijn in elk geval de beide modellen van JBL en de Caps van Fresh’n Rebel niet geschikt voor op de fiets. Daardoor zijn ze juist wel fijn voor in de trein – ook voor je medepassagiers.

Conclusie

Slechts één van de geteste modellen verdient het predicaat echt slecht, namelijk de Aita van 25 euro. Daar kunnen een microSD-slot en radiofunctie niets aan veranderen. De hoofdtelefoon van Aita is gammel, zit slecht en klinkt vooral veel blikkeriger dan de concurrentie.

Wat betreft de geluidskwaliteit, komt de Motorola Pulse Escape niet verder dan de voorlaatste plaats. Hij heeft veel bas, maar produceert verder een ietwat dof en een beetje wollig geluid. Ook het draagcomfort en de afwerking vonden we niet overtuigend.

Beter, maar niet veel, vonden we de Panasonic. Hij zat bij alle testers te los, de bas was een beetje zwak en het midden niet zo goed hoorbaar. Dat dit apparaat als enige de kwalitatief betere aptX-­codec ondersteunt helpt helaas weinig.

Alle andere hoofdtelefoons laten eigenlijk nergens grote steken vallen. De testers vonden het draagcomfort het grootst bij de Fresh’n Rebel Caps, Skullcandy Grind en de Philips-hoofdtelefoon. Ook de JBL T450BT zit prettig en ziet er goed uit, als je geen problemen hebt met de stevige klemming en de demping.

Ze bieden wel niet de hifi­kwaliteit van de veel duurdere high-end hoofd­telefoons, maar toch doen de JBL T450BT en Skullcandy Grind het qua klank in deze test het best. Ze klinken prettig met alle muziek­genres en bieden genoeg lage tonen, maar ook genoeg ruimtelijkheid en details voor de meer analoge muziek­richtingen.

(Jan-Keno Janssen, c’t magazine)

Meer reviews van nieuwe producten in c't magazine. Nieuwste uitgave: c't sep/2019

Deel dit artikel

Lees ook

Zwart-wit printer voor zakelijk gebruik: toner vs. inkt

Er zijn interessante zwart-wit printers met inkt die de concurrenten uit het laserkamp prima kunnen verslaan. Een zwart-wit printer voor zakelijk gebr...

Noise-cancelling op kantoor: Logitech Wireless Zone

De Logitech Wireless Zone wordt aan de man gebracht als een Bluetooth-koptelefoon met noise-cancelling voor in een zakelijke omgeving.

0 Praat mee

avatar
  Abonneer  
Laat het mij weten wanneer er