Apple MacBook Pro 14 & 16 review: M5 Pro en Max zetten de toon

De MacBook Pro 14 met M5 Pro en MacBook Pro 16 met M5 Max zijn stevige workstation-laptops. We bekijken in welke mate ze beter presteren dan de concurrentie. 

MacBook Pro’s zijn mobiele workstations voor videobewerking, beeldverwerking en CAD-modellering: toepassingen die maximale prestaties vereisen. De versies met M5 Pro en M5 Max bestonden een half jaar geleden echter nog niet, maar er zijn geen nieuwe functies of nieuwe fysieke interfaces. 

Het 14-inch model is nu niet meer alleen verkrijgbaar met een M5 als basis, maar ook met een M5 Pro of M5 Max. Apple verkoopt het 16-inch model alleen met de Pro- en Max-varianten.  

We hebben de prestaties van het 14-inch model met M5 Pro en het 16-inch model met M5 Max vergeleken met wat je op de laptopmarkt kunt vinden met chips van AMD, Intel, Nvidia en Qualcomm. 

De normale M5 heeft in totaal tien kernen, waarvan er vier bijzonder snel zijn en zes efficiënt. De M5 Pro en M5 Max hebben alleen snelle kernen, maar nu in twee varianten: beide hebben twaalf performance-cores plus daarbovenop zes in een nog meer opgevoerde variant, die Apple supercores noemt.

Technisch gezien zijn de CPU-kernen in de M5 Pro en M5 Max identiek: Apple gebruikt voor beide dezelfde CPU-chiplet en voor het eerst in de geschiedenis wordt voor de Pro- en Max-varianten chiplettechnologie gebruikt in plaats van monolithische siliciumchips.  

Het belangrijkste verschil tussen de M5 Pro en M5 Max is de grafische eenheid: de Pro-modellen hebben een GPU-chiplet met 20 GPU-kernen, terwijl Max-varianten er een hebben met 40 GPU-kernen.  

Omdat 3D-graphics en vooral AI-modellen veel geheugen vragen, heeft Apple de M5 Max ook een bredere geheugeninterface gegeven: de LPDDR5-geheugenchips worden aangestuurd via zes kanalen (384 bit) en de M5 Pro gebruikt vier kanalen (256 bit), wat al bijzonder is. Slechts enkele andere krachtige combiprocessors hebben zo’n brede geheugeninterface, zoals AMD’s Ryzen AI Max 300 en Nvidia’s GB10. Gangbare laptop-CPU’s van AMD, Intel en Qualcomm gebruiken slechts 128 bit (dual-channel).  

De supercores van de M5-serie zijn veruit de snelste, alle andere CPU-fabrikanten blijven achter. Met singlethreaded computerbelasting haalt één core ongeveer 200 punten bij de Cinebench 2024 CPU-benchmark, wat ruwweg het dubbele is van wat de zes jaar oude Core i5-1334U kan.  

Nieuwere laptop-CPU’s van AMD en Intel doen het in vergelijking niet veel beter: slechts een paar sterk geoptimaliseerde modellen voor gaminglaptops halen nu de grens van 130 punten.  

Alle voorgaande x86-processorkernen zijn al achteropgeraakt door de M3, evenals zelfs de A18 Pro van de MacBook Neo, die al rond de 140 punten halen. De M4 haalt bijna 180 punten. In de Windows wereld (inclusief ARM-CPU’s) zal een Snapdragon X2 Elite van Qualcomm waarschijnlijk dicht in de buurt komen van de M4. De X2 zal zijn tanden zeker stukbijten op de M5. Dat betekent dat Apple nu één tot twee chipgeneraties voorloopt als het gaat om singlethreaded prestaties.  

De toelaatbare afvalwarmte is ook een belangrijke factor: het koelsysteem wordt de beperkende factor. Een energiezuinige kernarchitectuur verhoogt de praktisch bruikbare prestaties. Dat bespaart energie, maar betekent ook dat koelers en voedingen kleiner kunnen zijn of reserves hebben.  

De test van de nieuwe MacBooks bewijst dat: de M5 Max in de grotere MacBook Pro 16 inch haalt iets hogere multithreading-waarden (2165 punten) bij Cinebench 2024 dan de M5 Pro in het 14 inch model (1941 punten), hoewel de ventilator een stuk stiller blijft: 3,9 in plaats van 4,5 sone. Maar beide zijn storend luid.  

De vergelijking met de Windows-wereld is opnieuw in het voordeel van Apple, hoewel niet zo extreem. De Core Ultra 9 275HX haalt 1879 punten, en de Ryzen 9 9955X3D 1916 punten. De aankomende Snapdragon X2 Elite Extreme behaalde 1957 punten op een preproductie-referentiesysteem. 

Er zijn drie USB-C-aansluitingen, allemaal Thunderbolt 5 of USB4. Als alternatief kun je schermen via HDMI aansluiten. De SD-kaartlezer is een van de snelste in zijn soort. Apples N1, die Wi-Fi 7 ondersteunt, is nu verantwoordelijk voor wifi. Die draadloze standaard is op Windows-laptops al lang standaard.  

De MacBook Pro kan nog steeds worden gevoed via USB-C of de magnetische MagSafe-poort. De MacBook Pro 14 accepteert tot 100 watt op beide manieren en de MacBook Pro 16″ tot 140 watt: de laatste voldoet aan de USB-PD standaard in EPR (Extended Power Range) modus bij 28 volt.  

Op dure en krachtige laptops zijn schermen met realistische kleuren met hoge resoluties, HDR-mogelijkheden en vernieuwingsfrequenties tot 120 Hz al lang standaard. De maximale helderheid van meer dan 400 cd/m² die de geteste Pro’s bereiken in SDR-modus zijn zeldzaam, maar geen uniek verkoopargument. Apple blijft vertrouwen op IPS-panels met miniled-achtergrondverlichting, waarvan de zones afzonderlijk kunnen worden geregeld. Voor 180 euro extra heb je een mat oppervlak.  

De analoge audio-uitgang is nog steeds een van de beste in zijn soort.  

Apple heeft met de 2026 MacBook Pro’s laptops gepresenteerd die zeer goede prestaties bieden en bij singlethreading toepassingen alle concurrentie ver achter zich laten. De GPU heeft veel geheugen beschikbaar voor grote AI-modellen. Geen enkele Windows-laptop levert zoveel prestaties op de accu als de MacBook Pro.